Wzorem do naśladowania jest Internet Explorer z AD – w końcu dwa produkty tej samej firmy :)

Google też wspiera „korporacje” w swoim produkcie – Chrome for Buisiness.

A Firefox? Tragedia :) Po raz kolejny społeczność udowadnia, że jest mocną stroną tej przeglądarki. Poniżej mój sposób na okiełznanie tego. (...)

To jest jedynie fragment wpisu. Czytaj całość na stronie.

Unity ma na celu zastąpienie paneli ze stadardowego GNOME. Tak je zastąpiło, że aplikacje, które mają ikony w obszarze powiadomień, (na przykład Kadu) teraz się nie wyświetlają :) Trzeba je wywoływać skrótami klawiszowymi [1] albo, o czym niżej, odrobinę zmodyfikować ukryte wartości :) (...)

To jest jedynie fragment wpisu. Czytaj całość na stronie.

Przy jednej z „kontroli” zauważyłem, że demon pulseaudio strasznie sieje wpisami w syslogu, które można uznać za mało istotne, a jeśli nie są istotne, to po co mi one? :) Za dużo informacji po czasie traci swoją wartość informacyjną i staje się tylko mało znaczącymi danymi :) (...)

To jest jedynie fragment wpisu. Czytaj całość na stronie.

W ustawianiach wyglądu GNOME możemy wybrać z listy styl Bold, Italic, Extra Light dodatkowo to wszystko w opcji Condensed, więc po co bawić się w takie podmiany? Właśnie po to że aplikacje Qt/KDE, Firefox ignorują wybór i używają „zwykłego” DejaVu Sans/Serif. To pomoże nam trochę u standaryzować pulpit, jeśli komuś, tak jak mnie, przypadł krój czcionki do gustu ;) Również do zastosowania pod KDE, ponieważ jak wcześniej wspomniałem nie da się pod nim takiego stylu wybrać ;)

Edytujemy ~/.fonts.conf i między tagi fontconfig wklejamy poniższą treść:

Cały plik wygląda u mnie tak:

Jeśli nie masz w systemie stylu Condensed doinstaluj paczkę

ttf-dejavu-extra

Hope u like it ;)

Zaczytujemy listę wszystkich pakietów starego systemu do pliku old

dpkg --get-selections > old

Jeśli już jesteśmy po instalacji na nowej partycji, wystarczy się chroot’nąć na stary system i tam wykonać polecenie.

Analogicznie zaczytujemy listę pakietów nowego systemu do pliku current

dpkg --get-selections > current

Teraz porównujemy oba pliki wyrzucając różnice do pliku diff

grep -v -f current old > diff

Przeglądamy pliczek diff i doinstalowujemy ręcznie brakujące pakiety albo instalujemy hurtowo wskazując plik z różnicami:

dpkg --get-selections < diff

Metoda przydaje się jak np. reinstalujemy system i chcemy mieć stan z przed instalacji albo jak lubimy porządek, to robimy zrzut pakietów do pliku tuż po instalacji i po jakimś czasie poszukujemy jakie pakiety możemy usunąć ;)

Tytułem wstępu krótko czemu ;) Ładniejsze, płynniejsze i mniej zasobożerne animacje, dodatkowo Ci co mają karty oparte o chipset NVidia wiedzą jak to działa z KDE 4 :>
Dziwi mnie czemu KDE Team rozwija swoje efekty, zamiast skorzystać i dostosować do współpracy z KDE 4 gotowe rozwiązanie – Compiz Fusion, który sam wcześniej połączył się z dwóch podobnych projektów: Compiz i Beryl.

Compiz zjadł mi większość użytecznych skrótów klawiszowych, do jakich zdążyłem się przyzwyczaić. Jednym z nich, z którego stratą nie mogłem się pogodzić, był ALT+F2 – wywoływanie okienka uruchamiania aplikacji i nie tylko (kalkulator, szukanie kontaktów, historia przeglądarki, sprawdzanie pisowni itd)

Dla tych co ubolewają tak samo nad stratę, a nie wiedzą co z tym zrobić, mała solucja ;)

Otwieramy Menedżer ustawień Compiz

ccsm>General Options>Commands

Na zakładce Commands przy opcji command line 0 (jeśli nie ustaliliśmy wcześniej tam nic innego) wpisujemy

krunner

Przechodzimy do Key Bindings i do command 0 przypisujemy alt+f2. Ja mam windows button+spacja – wygodniejsze ;)

Wklepujemy w pasek adresu:

about:config

Dodajemy nowe ustawienie, klikając prawym przyciskiem myszki w puste pole, i wybieramy dane typu:

Wartość logiczna (Boolean)

Jako nazwę nowego ustawienia podajemy:

extensions.checkCompatibility

.. i oznaczamy jako False.

Restartujemy przeglądarkę. Jeśli wejdziesz do Narzędzia > Dodatki, nie klikaj w button Odblokuj gdyż będziesz musiał zacząć całą zabawę od nowa ;)

Po tym zabiegu powinny działać oraz instalować się nam, prawie wszystkie rozszerzenia, które nie chciały ze względu na niekompatybilną wersję.

Zanosi się jednak na zmiany. Już teraz możemy zmusić YouTube do wyświetlania filmów w wyższej rozdzielczości niż jest ona domyślna, chociaż nie ujrzymy ich w takiej jak ze stage6.com [HD] :)

Sztuczka działa na młodych filmach. Do linka z YT należy dodać końcówkę:

&fmt=6

czyli mając go w postaci http://youtube.com/watch?v=qjL_FM23FzU zamieniamy na http://youtube.com/watch?v=qjL_FM23FzU&fmt=6

Jeżeli jedynym, co uda się nam zobaczyć, jest obracające się kółeczko preloadera w aplikacji odtwarzacza wideo, znaczy to, że film nie jest jeszcze dostępny w wysokiej rozdzielczości.

Instalacja i edycja plików konfiguracyjnych

aptitude install console-terminus
nano /etc/console-tools/config

Odnajdujemy wpisy:

SCREEN_FONT=lat2-sun16
SCREEN_FONT_vc2=lat2-sun16
SCREEN_FONT_vc3=lat2-sun16
SCREEN_FONT_vc4=lat2-sun16
SCREEN_FONT_vc5=lat2-sun16
SCREEN_FONT_vc6=lat2-sun16

Zamieniamy na:

SCREEN_FONT=Lat2-Terminus16
SCREEN_FONT_vc2=Lat2-Terminus16
SCREEN_FONT_vc3=Lat2-Terminus16
SCREEN_FONT_vc4=Lat2-Terminus16
SCREEN_FONT_vc5=Lat2-Terminus16
SCREEN_FONT_vc6=Lat2-Terminus16

Podmieni nam to standardowy font na Terminus o rozmiarze 16 i kodowaniu Latin-2 (Central Europen languages) jak chcemy mieć w Unicode to musimy zmienić przedrostek Lat2 na Uni3, np. Uni3-Terminus16.

Przypominać o rozróżnianiu wielkich i małych liter nie muszę, jak to przystało na system *nix’owy ;) Nazwy fontów możemy podejrzeć w /usr/share/consolefonts .